കെ.പി.ധനപാലന്‍ പറയുന്നത് എല്ലാ സമുദായങ്ങള്‍ക്കും തുല്യമായ പരിഗണന നല്‍കുക എന്നതാണ് കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ സമീപനം എന്ന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു വാദം ഇങ്ങനെ-

- കഴിഞ്ഞ മന്ത്രിസഭയില്‍ കമ്മുനിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ട്ടികളും ഇതേ നയം തന്നെ അല്ലെ സ്വീകരിച്ചത്

-അല്ല ധനപാലന്‍ സാറേ… ഒരു തെറ്റ് എല്ലാരും ചെയ്‌താല്‍ അത് “ശരി” ആകുമോ? അതൊരു വലിയ തെറ്റല്ലേ?

എന്‍.എസ്.എസ് നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രസ്താവന നമ്മുടെ കണ്മുന്നില്‍ തന്നെ ഉണ്ട്.

- മുരളിയെ മന്ത്രി ആക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, പക്ഷെ ശിവകുമാറിനെ മന്ത്രി ആക്കിയെ തീരു.

-എങ്ങനെ? മധുരം ഇത്തിരി കൂടിയാലും കുഴപ്പമില്ല, പാല്‍ ഒട്ടും കുറയ്ക്കണ്ടാന്ന്… ഇതിനു നമ്മുടെ ധനപാലന്‍ സാറിനു മറുപടിയില്ല.

ഇന്നലെ രാവിലെ ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ന്യൂസ്‌-ഇല്‍ കേട്ടത്… പുതിയ ഡെപ്യൂട്ടി അഡ്വക്കേറ്റ് ജനറലിനെ നിയമിക്കുന്നത് മുസ്ലിം ലീഗ് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന ആളിനെ ആകും എന്ന്. എന്തിനു? കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടിക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കാനോ?

ലേബല്‍-വേറെ ഒരു ബസ്സില്‍ കണ്ടത് പോലെ പിന്നോട്ടുള്ള യാത്ര തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

• To understand the distribution of people who drive vehicles in India
• To suggest readers on best practices
• To bring to notice that what dangerous practices we have and to realize it
• Future: To use this statistics along with suggestions for corrective actions that can be taken

Specimen

• 63 persons who have a valid Indian Driving License
• Most of the specimen were from South India

Outputs

• 35% of people consider themselves as good drivers; Whereas 8% believe they are the best and 5% not good drivers.
  
• A very good practice- Using helmet/seat belt while driving is followed by 59%, always. 27% use it most of the times.
  
• 48% agree that they do rash driving, at least only in emergencies. And a funny finding- 29% of people do rash drive sometimes, without any specific reason.
  

  No, I don’t rash drive	17	27%
  I penetrate through narrow gaps between other vehicles	22	35%
  I neglect pedestrians	2	3%
  I jump signals	2	3%
  I go through “No Entry”s	2	3%
  Over speeding	28	44%
  Other	5	8%

• More than half of people do not use mobile phones while driving.
  
• More than 50% of people met with accidents, in which 30% of people claim that the mistake was on the other person. I believe there were people who hit on cattle and claim it was the cattle’s mistake. It is up to those who participated in the survey to make a discretion.
  
• There are two kind of people who can be considered as dangerous drivers- those who drive zig zag and squeezing between other vehicles. Here is the statistics
  




• Out of 59% of people who were caught by cops 38% were never changed with any penalties. Others are charged on various reasons
  
• 38% percent of cases, cops accept bribes whereas rest were truthful!
  

Many of the participants believe that a centralized-integrated penal system should be in place.

—000—000—

അനിവാര്യത എന്നൊന്ന് എന്തിനും ഉണ്ടല്ലോ! സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും അത് ബാധകമാണെന്നു ബോധ്യമാകണമെങ്കില്‍ അതിനും ഒരു സമയം വരണം. എന്റെ ജാതകത്തില്‍ ഇപ്പൊ ആ സമയം ആണെന്നാ തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ എന്തിനാ തീവ്ര ബാച്ചിലര്‍വാദിയായ ഞാന്‍ ഒരു പെണ്ണുകാണല്‍ ചടങ്ങിനു പോകാനും പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടമാകാനും… ഇതിലൊക്കെ തമാശയായി, പെണ്ണിന് എന്നെ ഇഷ്ടമാവാനും!! എന്തിനേറെ പറയുന്നു. ഒടുവില്‍ ഹൈഡ്രോ ക്ലോറിക്ക്….ഛെ! എന്റെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചു!!

ആ “സൌഭാഗ്യവതി”യുടെ പേര് ലത എന്നാണു. വിവാഹം മെയ്‌ മാസം 21ന് പാലക്കാട്ട് ആണ്. ന്യൂ കല്പാത്തിയിലെ ശ്രീ മഹാഗണപതി കല്യാണ മണ്ടപം ആണ് വിവാഹ വേദി.

ഏപ്രില്‍ 11ആം തിയ്യതി നടന്ന വിവാഹ നിശ്ചയ ചടങ്ങില്‍ ചടപടാന്ന് എടുത്ത ഒരു പടം ചുവടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

ചക്കിയും ചങ്കരനും

എന്റെ പക്കല്‍ ഇ-മെയില്‍ ഐഡിയോ ഫോണ്‍ നമ്പരോ ഉള്ള എല്ലാവര്‍കും ഞാന്‍ ക്ഷണക്കത്ത്‌ അയച്ചിട്ടുണ്ട് അത് കിട്ടാത്തവര്‍ ദയവു ചെയത് ഈ പോസ്റ്റ്‌ ഒരു വ്യക്തിപരമായ കഷണമായി കണ്ട്  ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുത്ത് അനുഗ്രഹിക്കേണം എന്ന് താഴ്മയായി അപേക്ഷിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ക്ഷണക്കത്ത്‌ സ്കാന്‍ ചെയ്തത് ചുവടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

ക്ലിക്കിയാല്‍ വലുതാവും

ബാച്ചി ക്ലബില്‍ നിന്ന് വിവാഹിതര്‍ ക്ലബിനെതിരെ മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കിയതൊക്കെ ഒരു അറിവില്ലാ പൈതലിന്റെ ചപലതയായി കണ്ടു വിവാഹിതര്‍ ക്ലബില്‍ ഒരു അംഗത്വം തരണം എന്നു അപേക്ഷ!

അപ്പോള്‍, ശേഷം കാഴ്ചയില്‍!

സസ്നേഹം,

സന്തോഷ്‌ ജനാര്‍ദ്ദനന്‍

Peter wrote:

Date: 27-Sep-2008, Saturday

As promised, Nagala/4 would be an interesting one, better then all previous
Nagala’s put together.

32 CTC trekkers started off along the main stream, crystal clear water generously flowing in which we swam and from which drunk. The water was amazingly fresh and cool, a natural rejuvenating spa for the body and mind. The taste was enchanting. The stream was sprinkled with small and big boulders, bounded on both side with lush greenery and cut deep into the surrounding hills over thousands of years not seen yet by humankind before. Words can’t explain the experience of walking through this peaceful and serene terrain… (Simply can’t understand why most people spend their weekends in the concrete Chennai city jungle… you guys are missing out on life…) We met 3 major obstacles along the river – deep water pools surrounding by steep vertical rocks – the first and third we conquered by
swimming through with the help of a long rope. The second one we circumvented by climbing over it. We took a dip in several smaller pools along the trail.

Towards the late afternoon we reached a split (named Nagala/6 and Nagala/7 respectively… in the stream – at both sides the water was falling down higher up past we could not immediately proceed. With another 1-2 hours before dark we decided to climb steep uphill on a surrounding mountain to set up our camp for the night. The climb was very steep and tricky, rocks falling down, people holding on to tree branches trying hard not to slip. We reached a fairly flap grassland sprinkled with small rocks where we put up the camp. After some theplas and cup noodles everyone fell deep asleep. An
exhaustive 12 hour trek from 7am till 7pm.

In the morning we climb further uphill and spotted the original Nagala/1
target – a 800+ meter high peak in the center of the Nagala mountain range
somewhat 3km away from our camp. Although water resources were limited and
several valleys separated us from the peak we decided to give it a shot. 16
brave members took off while the others took rest near the camp. The sun was
beating down hard on us, water was running low, the terrain of long grass
and rocks along the non-existing trail was though. We started around 7am and
followed several adjacent green slopes until we reached the base on the
target peak. From there we had a really though climb with no water left and
burning sun on top of us. Sweat was dripping, the legs were trembling,
throats were dry as sandpaper, spirits were low, people close to dehydration
and mental/physical exhaustion, we pushed on and finally reached the 820m
peak around 11am. The mind blowing views, the cool mountain breeze, the
feeling of accomplishment, the spirit of team work immediately made us
forget all the pain, sweat and thirst. The feeling was indescribable -
seeing the entire Nagala mountain range at our feet. We went through hell to
reach heaven. We discovered several new streams, a second entry point in the
Nagala range and a mysterious small hut in the middle of nowhere. We will
soon be back exploring new trails again…

Then came the descend, a steep, long trek back to the night camp, throats getting dryer and dryer, some people were close to passing out, sun relentlessly beating down on us, close to desperation, little shade along the path. We finally reached back to camp exhausted around 2pm and hope was low to exit the hills the same day. Meanwhile two brave souls had climbed down to the river and returned with several bottles of water (still not enough for so many thirsty people). Water never tasted this good! There was no way we would be able to make it back before midnight along the onward
trail – too many obstacles along the river. So we decided to take a new, unknown return trail straight over the hills, crossing several valleys in between. It was navigation using intuition, sense of direction and knowledge
of the terrain (after three earlier Nagala-s and studying Google topomaps) more than using the modern technology GPS. We started climbing down and up across several grassy/rocky slopes Southeast. We finally reached an upper
(dry) stream, found an entry point through dense bushes surrounding the stream and climbed along the stream  sprinkled with big boulders downstream.

Everyone was extremely thirsty, visions blurring the mind, knees trembling under the weight of our backpacks, stomachs empty, body near exhaustion. When will we find water, will we get out before darkness, will we get lost in the jungle? We proceeded further downstream until we finally came across some stagnant, slightly dirty pools, some members unable to resist the thirst and drinking from the same. A little further we reached another dead-end (4th one this trek) – a steep 10 meter drop in the dry stream, impossible to scale. So we climbed up along the steep rocks bordering the stream and created a trail to circumvent the dead-end ending up at the
bottom of the steep drop. From there again we proceeded along the narrow stream, cut deeply inside the surround mountains, crossing several smaller pools until we finally met running, clear water allowing us to drench our relentless thirst. God heavenly! Water never tasted this good! Amazing feeling! At the same spot we hit another steep 15 meter fall in the river bed which prevented further progress.

Kannan/myself (ahead of the rest to find a trail home) climbed up along the
steep left side of the stream along a 85 degree vertical rock until we met
the grassy foothills of the surrounding mountains. Climbing back to the
stream seemed impossible as it was too deep cut inside the hills with
vertical walls on both sides and probably more steep drops along the stream
would prevent further progress. It was 5pm… the sun setting behind the
mountains already… Another 200m climb brought us at the top of a local
peak from which I could see that we were getting closer to the main stream
from which we started the previous day. I went ahead and climbed down on the
other side of the hill trying to find an access point to the main stream
avoiding patches of dense thorns and steep rocks which were impossible to
proceed over, the climb down was extremely steep. I finally reached the main
stream around 6pm, tracing the trail with the GPS so we could find it back
during darkness when the group would be ready for the descent.

After enjoying another 2l of cool Nagala mineral water and dumping my
backpack, I climbed up again along the steep slope I rejoined Kannan and the
rest of the group helping out those in the back. Everyone was happy to hear
that we would make it back home the same day instead of spending another
night trapped in the jungle. We regrouped at the top of the peak when the
night was falling and prepared for a slow, steep descend in the dark guided
by the GPS. Rocks were falling, feet were slipping, people were falling,
some were sliding down on their bumps, we finally made it down around 8pm.
Everyone enjoyed the cool, refreshing water after a 2 day ultimate
experience which stretched both body and mind beyond what most think was
possible. As usual we saw CTC team-work at its best, previous unknown
individuals helping each other overcome some of the toughest physical
obstacles they had ever faced in their lives, creating new life-long
friendships and memories. Thanks to all the great guys and gals with
amazing, selfless spirit who helped those in need, stretched out the helping
hand, shared that last drop of water and made this trek another successful
mission. I believe this is the essence of CTC. It took us another 2 hours to
reach back to the cars, dipping inside a big, cool pool along the way to
clear all the sweat of the past 2 days. Finally, I reached home at 5am this
morning after one of the best and toughest CTC treks so far. Never felt so
good and alive!

We will soon be visiting this trekkers paradise again. Stay tuned!

Just for this one trek, Peter, I will never forget you… You took care of us like a father does his children. Thank you Peter.

കണ്ണുകളില്‍ തിമിരമില്ല, എങ്കിലും കാഴ്ച വ്യക്തമല്ല.
നാവിനു വഴക്കമുണ്ട്, എങ്കിലും നന്മ തിന്മകള്‍ ഏതും പറയുന്നില്ല.
കാതുകളില്‍ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു. എങ്കിലും ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സ്നേഹ സല്ലാപം കേള്‍ക്കുന്നില്ല.
എല്ലാം ഉണ്ട്, എങ്കിലും ഒന്നും ഇല്ല.

ഒന്നും ഇല്ല. എങ്കിലും അഹങ്കാരത്തിനു യാതൊരു കുറവും ഇല്ല.

കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു മാറ്റത്തിനായി. എന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ നന്നാവുമായിരിക്കും! ഇല്ലേ???

ഇതു കളിയുമല്ല കവിതയുമല്ല. കളിവിളിത!

(Image from: http://www.thecolor.com/images/Hope.gif)

[Disclaimer: This article is not intended to hurt any persons feelings. I am not writing anything fictional in this article. All are actuals as it felt for me. Zero percent drama, to my knowledge. This article is not intended to defame XXXXX Pvt. Ltd. in any sense, though it may look like. This is what I experienced in XXXXX Pvt. Ltd. XXXXX, if you people are reading this article, I am happy that you people could at least understand, how an employee was living there]

പുറത്തു നിന്നു നോക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഐ.റ്റി മേഖല, ഒരു ഗ്ലാമര്‍ ഇന്‍ഡസ്ട്രി ആണ്. വാസ്തവത്തില്‍ അങ്ങിനെയാണോ? അല്ല എന്നാണ് എന്റെ 9+ വര്‍ഷത്തെ അനുഭവങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ തന്നെ, എനിക്ക് അറിയാവുന്ന പിള്ളാരോടൊക്കെ അപേക്ഷിക്കാറുണ്ട്, ഐ.റ്റി വേണ്ട, വേറെ വല്ല നല്ല പണിക്കും പോകാന്‍ . ചിലരൊക്കെ അതു കേട്ടു… ചിലര്‍ കേട്ടില്ല, ഇപ്പൊ അനുഭവിക്കുന്നു.

ഈ ലേഖനം ഇപ്പൊ എഴുതാനുണ്ടായ ചേതോവികാരം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വര്‍ഷമായി ആരോടെങ്കിലും പറയണം എന്ന് കരുതിയ ചില കാര്യങ്ങളാണ് ഇത്. ഞാന്‍ ആദ്യം ജോലി ചെയ്തിരുന്ന, തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള XXXXX എന്ന കമ്പനിയില്‍ ഉണ്ടായ അനുഭവങ്ങള്‍ , അത് നല്ലതിനോ ചീത്തക്കോ, കുറേപ്പേര്‍ക്ക് ഒരു നല്ല പാഠമായിരുന്നു. ഒരു കാര്യം ആദ്യമേ പറഞ്ഞു വയ്ക്കട്ടെ, എല്ലാ കമ്പനിയും ചീത്ത കമ്പനി എന്നോ, എല്ലാ കമ്പനിയും നല്ല കമ്പനി എന്നൊ ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല. ഇത് എനിക്കുണ്ടായ അനുഭവം മാത്രമാണ്. ഒരുപക്ഷേ, XXXXXലെ മാനജ്മന്റ് ഈ ബ്ലോഗ് കണ്ടേക്കാം. നിങ്ങളും മനസ്സിലാക്കുക. അവിടെ നിന്ന് ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ എന്തായിരുന്നു എന്ന്. (എനിക്ക് വ്യക്തികളോട് വെറുപ്പില്ല)

ഒരു കമ്പനിയില്‍ ജോലിക്കു കേറുമ്പോള്‍ നമുക്ക് ചില പ്രതീക്ഷകളൊക്കെ ഉണ്ടാകും. Working environment, Friendly reporting authority, Transparency in dealing, Good salary, Freedom of thinking, Freedom of speech etc. എന്നാല്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞവയില്‍ ഒന്നു പോലും എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല എന്നതിലാണ് വിഷമം (ചെറുതാണെങ്കിലും കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ ശമ്പളം അക്കൌണ്ടില്‍ എത്തും. അതും 2-3 വട്ടം തെറ്റി). ആ കമ്പനിയില്‍ ഞാന്‍ അഞ്ച് വര്‍ഷം ജോലി ചെയ്തു. ആദ്യത്തെ ശമ്പളം 3000 രൂപയായിരുന്നു. അഞ്ചു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം അത് 7800 രൂപ വരെ പോയി. നല്ലത്… എനിക്ക് ശമ്പളത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ അന്നും ഇന്നും പരാതികള്‍ ഇല്ല. ജീവിക്കാനുള്ളത് കിട്ടിയാല്‍ മതി. പക്ഷേ, മറ്റു ചില കാര്യങ്ങള്‍…

ശനിയാഴ്ച്ചയുള്‍പ്പടെ ഞങ്ങള്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. കടലാസുകളില്‍ മാത്രം രാവിലെ 9 മണി മുതല്‍ വൈകിട്ട് 6 മണി വരെ ജോലി ചെയ്തു. പക്ഷേ ഒരിക്കല്‍ പോലും സന്ധ്യാ സൂര്യനെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എന്നും രാത്രി 9 മണി എങ്കിലും ആകാതെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ പറ്റില്ല. അത് മിനിമം ആണ്. സാധാരണ സമയം 11ഓ 12 ഒക്കെ ആണ്. പക്ഷെ രാവിലെ 9 മണിക്ക് ഓഫീസില്‍ ചെക്ക്-ഇന്‍ ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഹാഫ് ഡേ ലീവ് പോകും. പക്ഷേ ചെക്കൌട്ട്, ഓപ്പണ്‍ ആണ്. Always after 10pm! ആ കാലത്തൊക്കെ എന്റെ മറ്റു കൂട്ടുകാര്‍ സിനിമക്കു വരുന്നോ എന്ന് ചോദിക്കും… പക്ഷെ എന്റെ ടീം ലീഡ് ആശ എന്ന മഹിളാമണി ഒരിക്കല്‍ പോലും അനുവദിച്ചിട്ടില്ല… ഇനി ഇതിന്റെ പേരിലെങ്ങാനും പണി പോയാലോ എന്ന പേടി മാത്രമായിരുന്നു അന്ന് ഞാന്‍ അടിമയായി മാറിയത്. സുരേഷ് എന്ന പേരില്‍ ഒരു മാനേജര്‍ ഉണ്ട് ആ കമ്പനിയില്‍. ആള് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാണ് എങ്കിലും പീപ്പിള്‍ മാനജ്മന്റ്റ് 0 മാര്‍ക്ക്. തന്റെ റൂമിലേക്ക് വരുന്ന ഒരു കീഴുദ്യോഗസ്ഥനെ ഇരിക്കാന്‍ പറയുക എന്ന മാന്യത പോലും കാണിക്കാറില്ല.

എന്റെ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ ഇങ്ങനെ ചോദ്യം ചെയ്ത മനുഷ്യര്‍ ഇതു വരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഒരിക്കല്‍ കമ്പനി സി.ഈ.ഓ വന്നപ്പോള്‍ കാണിക്കാനുള്ള പ്രസന്റേഷന്റെ ചുമതല എനിക്കായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് പ്രസന്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍ പ്രിപ്പയര്‍ഡ് ബൈ പി.ജി.മുരളീധരന്‍ എന്ന പേരിലായിരുന്നു. ആ മനുഷ്യനോട് ഉണ്ടായിരുന്ന സകല ബഹുമാനവും അതോടെ പോയി. സത്യത്തില്‍, മുരളി ആശയോട് പ്രസന്റേഷന്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പറയുകയും, ആശ അത് എനിക്കിട്ടെ ഡെലിഗേറ്റ് ചെയ്യുകയും ആണ് ഉണ്ടായത്. ഒരിക്കലും ഞാന്‍ ചെയ്ത നല്ല ജോലിക്കുള്ള ക്രഡിറ്റ് എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല.

ആശയോട് എനിക്ക് പണ്ടേ മതിപ്പില്ല. മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല. ഒരു കാര്യം അറിയില്ല എങ്കില്‍ അത് സമ്മതിക്കുക. അറിയാവുന്നവരോട് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കുക; എന്നിട്ട് വാദിക്കുക. “ഞാന്‍ സര്‍വ്വജ്ഞ പീഠം കയറിയവള്‍” എന്ന് സ്വയം അഹങ്കാരിക്കുന്ന ഒരു സ്വഭാവം… ചിലപ്പോള്‍ സഹതാപം തോന്നും. ഇവരെന്താ ഇങ്ങനെ ആയിപ്പോയത് എന്ന്! ഞാന്‍ InstallShield എന്ന ടൂളിലാണ് പണിയാറ്. ആശക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് കാര്യമായ അറിവൊന്നും തന്നെ ഇല്ല. അത് എനിക്കുമറിയാം, ആശക്കുമറിയാം ആ കമ്പനിയിലെ എല്ലാര്‍ക്കും അറിയാം. ഒരിക്കല്‍ ഇന്‍സ്റ്റാളറിന്റെ ഐഡി കാരണം ഒരു ചില പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി. അന്നേരം അത് ശരിയാക്കുക എന്ന ഗൌരവമേറിയ ഒരു പണിയാണ് ഞാന്‍ ചെയ്തിരുന്നത്. അതിനിടയ്ക്ക് വന്ന് സ്വന്തം മണ്ടന്‍ കോണ്‍സപ്റ്റുകള്‍ കുത്തി തിരുകാന്‍ ആശ ശ്രമിച്ചു. അവര്‍ പറയുന്നത് പോലെ ചെയ്യണമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അടുത്ത 2 മാസം അതേല്‍ പണിയേണ്ടി വരും. പക്ഷേ എന്റെ രീതിക്ക് ശരിയാക്കാന്‍ എനിക്ക് 2 മണിക്കൂര്‍ വേണ്ട. എന്ത് വന്നാലും ആശ പറയുന്ന കോണ്‍സപ്റ്റില്‍ പോകില്ല എന്നു ഞാനും അത് തന്നെ ചെയ്യണം എന്ന് ആശയും. സംഗതി എസ്കലേറ്റ് ആയി. ഒടുവില്‍ മാനേജര്‍ ആശയ്ക്കൊപ്പം നിന്നു. ആശ പറഞ്ഞ പോലെ ഞാന്‍ ചെയ്തു, 2 മാസം കൊണ്ട്. ഒടുവിലോ, ഡെലിവറി റിജക്റ്റഡ്! പിന്നെ, പഴയ കോഡ്  എടുത്ത് ശകലം ടിങ്കറിങ് ഒക്കെ ചെയ്ത് ഞാന്‍ ആരോടും ഡിസ്കസ് ചെയ്യാതെ അയച്ചു. അത് അക്സപ്റ്റ് ആവുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത ചോദ്യം: ഇതെന്തു കൊണ്ട് സന്തോഷ് ആദ്യമേ ചെയ്തില്ല?

ഈ സംഭവം നടന്നു കഴിഞ്ഞ സമയത്താണ് പര്‍ഫോമന്‍സ് അപ്രൈസല്‍ എന്ന് നാടകം നടന്നത്…ഉടനെ കമ്പനി ചാടാന്‍ ശ്രമിക്കില്ലാ എന്നുള്ളവര്‍ക്കൊക്കെ സിറ്റുവേഷന്‍ അപ്രൈസല്‍ ആണ് നടന്നത്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കൊക്കെ ഒരു ഇടിത്തീ വാര്‍ത്തയും. കമ്പനി, ബോണ്ട് നടപ്പാക്കാന്‍ പോകുന്നു. ജോലിയില്‍ തുടരണം എന്നുള്ളവര്‍ പാസ്സ്‌പോര്‍ട്ടും, ഡിഗ്രീ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും കമ്പനിയില്‍ ഏല്‍പ്പിക്കണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒരു മാസത്തിനകം ടെര്‍മിനേറ്റ് ചെയ്യും. ലോകത്ത് ഒരു കമ്പനിയും ഇത്ര തറ പരിപാടി കാണിക്കില്ല! കാരണം അവിടെ ജോലിചെയ്യുന്ന പകുതി മുക്കാലാള്‍ക്കാരും പ്രാരാബ്ദക്കാരാണെന്ന് മാനജ്മന്റിനു നന്നായി അറിയാം. ഈ ബലഹീനതയെ അവര്‍ നന്നായിതന്നെ ചൂഷണം ചെയ്തു. ആ കമ്പനിയിലാകട്ടെ,50 ജോലിക്കാര്‍ക്ക് ഒരു ബ്രൌസിങ് മഷിന്‍ പോലും ഇല്ല. കമ്പനിയുടെ ഈ-മെയില്‍ ഐഡി ഇല്ല. ലോണ്‍ അപ്ലൈ ചെയ്യാനോ, ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ഡ് എടുക്കാനോ ലെറ്റര്‍ കൊടുക്കില്ല, കൊടുക്കാന്‍ ഹ്യൂമന്‍ റിസോഴ്സ് എന്ന ഒരു ടീം ഇല്ല. ഒരു ചായ കിട്ടില്ല. ഭക്ഷണ സമയത്ത് ആരും മിണ്ടാന്‍ പാടില്ല (കമ്പനി വിരുദ്ധമായി ആരും പ്രവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍). ആരും മിണ്ടുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനായിരിക്കണം, സുരേഷ് (പ്രൊജക്റ്റ് മാനജര്‍) ചില സമയം കഫറ്റേറിയക്കടുത്ത് വന്നിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു, അതെന്തിനായിരിന്നു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു മാത്രം അറിയാം. അത് പുറത്ത് പറയാത്തത് വരെ എല്ലാരും ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ വിശ്വസിക്കും. ആരെങ്കിലും മൊബൈലില്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ ആശാ മാഡത്തിന്റെ വക ഫയര്‍ മെയില്‍ കിട്ടും. മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ പോകണമെങ്കില്‍ പോലും ടീം ലീഡിന്റെ അനുവാദം വാങ്ങണം. ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ, 23 വയസ്സുള്ള ഞാന്‍ 32 വയസ്സുള്ള ആശയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് “എനിക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കണം” എന്നു പറയുന്നതിലെ മാനസിക വിഷമവും ചമ്മലും! പിന്നെ ഉള്ളത് ലീവ് എന്ന തരികിട. എനിക്ക് ക്രഡിറ്റില്‍ ഉള്ള ലീവ് എടുക്കണമെങ്കില്‍ പെടുന്ന പാട് ദൈവം സഹിക്കില്ല (എനിക്കു മാത്രമല്ല, എല്ലാരുടേം കാര്യം തഥൈവ). ഒരിക്കല്‍, ഞാന്‍ ഞായറാഴ്ച് ജോലിക്ക് ചെന്നില്ല എന്ന കാരണത്തിന്, എന്റെ ഒരു ലീവ് കമ്പനി എടുത്തു. മൊത്തത്തില്‍ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ.

അന്നൊക്കെ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ട് കരയാറുണ്ടായിരുന്നു. സത്യത്തില്‍ അതൊക്കെ ഇന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു തമാശയാണ്. എന്റെ പെര്‍ഫോമന്‍സ് അപ്രൈസല്‍ നടക്കുന്നതിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി. ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വച്ച് ഭയങ്കരമായി കരഞ്ഞു. കാരണം- എന്നോട് ബോണ്ട് ചെയ്യാന്‍ പറയുമോ? പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് അതില്‍ താല്പര്യമില്ല. അപ്പൊ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് എന്നെ പിരിച്ചു വിടും. പിന്നെ എനിക്ക് ജോലി കിട്ടുമോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ രാമുച്ചേട്ടനോട് (30 വയസ്സായിട്ടും ജോലിക്കൊന്നും പോകാത്ത എന്റെ ഒരു ബന്ധു) പെരുമാറുന്നത് പോലെ അല്ലേ എല്ലാരും എന്നോടും പെരുമാറൂ? മര്യാദ കെട്ടു ജീവിക്കുന്നതിലും ഭേദം മരിക്കുന്നതല്ലേ? എന്നിങ്ങനെ ഉള്ള ചോദ്യങ്ങളും ഓപ്ഷനുകളും കൂടി എനിക്കു ചുറ്റും നിന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തി. അന്ന് ഞാന്‍ കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് ശ്വാസം മുട്ടി. പാതിരാത്രിക്ക് എന്നെ പി.ആര്‍.എസ് ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. പിന്നെ നേരെ ചൊവ്വെ ശ്വാസം വിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്നെ ഡിസ്ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്തു- അടുത്ത് ദിവസം രാവിലെ 6:30നു. അച്ഛനും അമ്മയും കരയുകയാണ്.. അവര്‍ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, രാമുവല്ല സന്തോഷ് എന്ന് പറഞ്ഞു. ആ പ്രായത്തിനുള്ളില്‍, എന്നാലാകും വിധം കുടുമ്പത്തിന്റെ കടം മുക്കാലും ഞാന്‍ വീട്ടി എന്നതിനാലാവണം അവര്‍ അന്നങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്. ഡിസ്ചാര്‍ജായ ദിവസം തന്നെ ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ എത്തി. അവിടെ എന്നെ കാത്തുനിന്നത് ഒരു കൂതറ രീതിയിലുള്ള അപ്രൈസല്‍ ആയിരുന്നു. കോണ്‍ഫറന്‍സ് റൂമില്‍ കയറിയ എന്നോട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. മുരളീധരനാണ് സംസാരിച്ചത്- “സന്തോഷിനു ഇപ്പൊ പഴയ ആത്മാര്‍ത്ഥത ഒന്നും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് 700 രൂപാ ഇന്‍‌ക്രിമന്റ്”. ഞാന്‍ തകര്‍ന്നു പോയി. 700 രൂപ എനിക്ക് അന്നും ഇന്നും രോമസമമാണ്. പക്ഷേ, ആത്മാര്‍ത്ഥത ഇല്ലാ എന്ന് പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ സഹിക്കില്ല. ദൈവം ചിലപ്പൊ നമ്മുടെ അടുത്ത് വന്നു നിന്നിട്ട് പറയും അടിയെടാ അവനെ എന്ന്! സ്പോട്ടില്‍ ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കി. “ദയവു ചെയ്ത് എനിക്ക് ഇപ്പൊ ഇന്‍‌ക്രിമന്റ് തരരുത്… എനിക്ക് എന്ന് ആത്മാര്‍ത്ഥത ഉണ്ടാകുന്നോ, അന്ന് തന്നാല്‍ മതി. ഒപ്പം മറ്റൊരു കാര്യം. ഞാന്‍ ഇനി അധികകാലം ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് വേറെ ആരെയെങ്കിലും കൂടി ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ഷീല്‍ഡ് പഠിപ്പിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും”. എന്നെ ഞെട്ടിക്കാന്‍ നിന്നവരെ ഞാന്‍ ഞെട്ടിച്ചു.

എന്ത് ധൈര്യത്തിലാണ് ഞാന്‍ അന്ന് ആ വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞത് എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ, ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിച്ചു പോകുന്നത് ഇമ്മാതിരി സന്ദര്‍ഭത്തിലാണ്.അന്നേ ദിവസം കഴിഞ്ഞ് 2 ആഴ്ചക്കുള്ളില്‍, എനിക്ക് ഭുബനേശ്വറിലുള്ള ഒരു കമ്പനിയില്‍ ജോലി കിട്ടി, 20000 രൂപ ശമ്പളം! എനിക്കപ്പോള്‍ ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ല. അന്നാണ് ഞാന്‍ സുരേഷിന്റെ റൂമില്‍, അദ്ദേഹത്തിനു എതിരെ കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നത്. എന്റെ രാജി വിവരം വാക്കാല്‍ അറിയിച്ചു. കൂടുതല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് മുരളിയെ കാണാന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് അദ്ദേഹത്തെയും ചെന്ന് കണ്ടു. പതിവു പോലെ രാജി വയ്ക്കുന്നവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കല്‍ എന്ന് ചടങ്ങിലേക്ക് കടന്നു. എനിക്ക് 15 ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ഭുബനേശ്വറില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്യണം. മുരളി പറയുന്നു, ഞാന്‍ 2 മാസം നോട്ടീസ് നല്‍കണം എന്ന്. എന്റെ എഗ്രിമെന്റില്‍ അത് പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ, എഗ്രിമെന്റ് 2 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാല്‍ വാലിഡ് അല്ല എന്നും അതില്‍ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ഒരു മണ്ടത്തരം ഞാന്‍ എന്റെ ജീ‍വിതത്തില്‍ മറക്കില്ല… “അതേ, അത് വല്ല അക്ഷര പിശകും ആയിരിക്കും!”. പിന്നെ, 5 വര്‍ഷം ജോലിചെയ്ത (ആദ്യത്തെ) കമ്പനിയില്‍ നിന്നും എക്സ്പീരിയന്‍സ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും മറ്റ് പേപ്പറുകളും വാങ്ങാതെ പോകാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് ഒരേഒരു കാരണത്തിന്മേല്‍, രൂപാ 13800 രൊക്കം കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷേ, പിന്നീട് ജീവിതത്തില്‍ ഇതേവരെ ഞാന്‍ അടിമയായി ജീവിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിനു കോട്ടം തട്ടാതെ ജീവിക്കാനും ഞാന്‍ പഠിച്ചു.

സത്യത്തില്‍, മനുഷ്യര്‍ എത്ര ക്രൂരന്മാരും സംസ്കാരശൂന്യരും ആകാം എന്നതിന്റെ ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ് ഇന്നും ആ കമ്പനി. അവിടത്തെ എന്റെ 5 വര്‍ഷ ജീവിതം എങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറരുത് എന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. എന്നോട് ചെയ്തത് പോട്ടെ. പൂര്‍ണ്ണഗര്‍ഭിണികളായ സ്ത്രീകളോടും ഇതേ പെരുമാറ്റമാണ്. അവരുടെ അവസ്ഥ ഓര്‍ത്ത് ടീം മുഴുവനും വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട്, ആശയൊഴികെ. അവരുടെയൊക്കെ ശാപത്തിന്റെ ഫലം എങ്ങിനെ നിങ്ങളില്‍ എത്താതിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ആശങ്കാകുലനാണ്.  ഞാന്‍ പിരിയുന്ന ദിവസം ലേബര്‍ കമ്മിഷനില്‍ കൊടുക്കാനുള്ള പരാതിക്കടലാസ് എന്റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ ഒരു കാരണ വശാലും ചെയ്യാന്‍ പാടില്ലാത്ത ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. സെക്യൂരിറ്റി ബോണ്ട് ആയി പാസ്സ്‌പോര്‍ട്ട്, വിദ്യാഭ്യാസ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍, വോട്ടേര്‍സ് ഐ ഡി, റേഷന്‍ കാര്‍ഡ് എന്നീ രേഖകള്‍ വാങ്ങി സൂക്ഷിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. അതൊരു നോണ്‍-ബെയ്ലബിള്‍ ഒഫന്‍സ് ആണ് (തെറ്റാണെങ്കില്‍ അറിവുള്ളവര്‍ തിരുത്തുക). ഈ കാര്യം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പരാതിയാണ് ഞാന്‍ തയാറാക്കി വച്ചിരുന്നത്. അത്, ബന്ധപ്പെട്ട കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ എത്തിയാല്‍, 15 ദിവസമെങ്കിലും അഴി എണ്ണിക്കഴിയാനുള്ള യോഗം മുരളിക്കും, സുരേഷിനും, ഡയറക്റ്റര്‍ മാത്യൂ വര്‍ഗ്ഗീസിനും സിദ്ധിച്ചേനെ. കമ്പനി പൂട്ടിപ്പോയാല്‍, അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ 36 സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക്  ജീവിതം ബുദ്ധിമുട്ടാകും എന്ന ഒരേ ഒരു കാരണത്താല്‍ മാത്രമാണ് അന്ന് ആ പരാതി പുറത്തു പോകാത്തത്.

[എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് പാസ്സ്പോര്‍ട്ടിനു അപേക്ഷിക്കാനായി തന്റെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒന്നു തരണം എന്ന് രേഖാമൂലം മുരളിയെ അറിയിച്ചപ്പോള്‍, “പാസ്സ്പോര്‍ട്ടെടുത്ത് ഇവിടുന്നു പോകാനല്ലെ, ഇപ്പൊ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് തരില്ല” എന്നാണ് പറഞ്ഞത്!]

പ്രിയപ്പെട്ട XXXXX സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ മാനേജ്മെന്റേ, നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുക, ഇന്നും നിങ്ങള്‍ 30 ചെറുപ്പക്കാരെ വച്ച് കമ്പനി തുറന്നു നടത്തുന്നത് അന്നത്തെ 36 പേരുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

ഇത്രയും ഞാന്‍ എഴുതിയത്, എന്തിനെന്ന് എനിക്കറിയില്ല… പതിവുപോലെ, തലക്കെട്ട് മാത്രം തമാശരൂപത്തില്‍ കിടക്കട്ടെ… എന്തിനോ വേണ്ടി തിളക്കുന്ന സാമ്പാര്‍ …!

Image courtesy: http://www.rejuvenighted.com/Mayr.jpg

ഇത് എനിക്ക് ഒരു ഫോര്‍വാര്‍ഡായി വന്നതാണ്. ബൂലോകത്തില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഉപകാരപ്പെട്ടാല്‍ അടിയേന്‍ ധന്യനായി

I recently started using the canon hacked firmware for canon cameras called chdk, It is a really awesome 3rd party firmware that allows you to use your point and shoot (canon only) to the fullest.
Auto exp bracketing, auto iso bracketing, shooting in RAW mode, shutter speeds manual controls (upto 1000 seconds for my camera! I can’t even imagine capturing star trails on my p&s , planning to try it today!) , and really cool stuff like read text files and use your camera to even play games!! The full list goes like :

• RAW – CHDK can record raw files, giving you access to every bit of data the sensor saw, without compression or processing. Raw files can be manipulated on the camera, or processed on your PC. CHDK also has experimental support for the open DNG raw standard.
• Override Camera parameters – Exposures from 64s to 1/60,000s with flash sync. Full manual or priority control over exposure, aperture, ISO and focus.
• Bracketing – Bracketing is supported for exposure, aperture, ISO, and even focus.
• Video Overrides – Control the quality or bitrate of video, or change it on the fly.
• Scripting – Control CHDK and camera features using ubasic and Lua scripts. Enables time lapse, motion detection, advanced bracketing, and much more. Many user-written scripts are available on the forum and wiki.
• Motion detection – Trigger exposure in response to motion, fast enough to catch lightning.
• Edge overlay – Detect the edges in a scene, and display them later. Ideal for timelapses, stop-motion, stereography and much more.
• Live Histogram – CHDK includes a customizable, live histogram display, like those typically found on more expensive cameras.
• Zebra-Mode – Displays under and overexposure areas live on the screen.
• GRIDS – Create custom grids and display whichever one suits your shooting conditions.
• Multi-Lingual Interface – CHDK supports about 22 languages, and adding more languages is simple.
• DOF Calculator – Display detailed DOF information on the screen.
• Customizable OSD – Improved display of battery status, free space, camera parameters, and much more. Fully customizable with an on-screen editor.
• Filebrowser – Manage files without a PC.
• Textreader – Display text files on your camera.
• Games – Play Reversi, Sokoban, Mastermind or 4-in-a-Row on your camera.
• USB remote – Simple DIY remote allows you to control your camera remotely.
• Benchmark – Compare the performance of your SD cards.
• User Menu – Edit your own customizable User-Menu for fast access to often used features.

Check out chdk at http://is.gd/ZJQo

The best part is the firmware boots from your memory card so your waranty doesnt really get voided and you can switch back to default firmware by just removing the memory card or turning its lock to off mode!!

What are you waiting for ? Go hack your canon point and shoot and get more control! Good luck!

ഞാന്‍ ഇന്നിത് വച്ച് പണിയും… നിങ്ങളും തുടങ്ങിക്കോ… ഓകേ എന്നാല്‍… സലാം

ബൈ ബൈ…

സന്തോഷ് (അഥവാ പൊന്നമ്പലം)